Tajanstvene figure u međuprostoru svetova, koje istovremeno nastaju i nestaju, objavljuju se na slikama Dragoljuba Pavlova (1940) kao prizori preobražaja lika u amorfno stanje materije.

To je slikarstvo pročišćenja subjekta koji gubi svoje ja, iza kojeg ostaju tragovi jednog iscrpljujućeg mentalnog, kontemplativnog procesa na putu od prakse slikanja do prakse rada sa materijom.

Kada slikar napusti prostor slike, nestalni biljni pigment, oksidacijom, produžava proces razaranja lika. Na koncu, slikar se susreće sa svojim delom kao sa odnekud poznatim strancem.

Gestovi lirske apstrakcije Dragoljuba Pavlova nastajali su spontano, tokom nekoliko decenija, naporedo sa metafizičkim senkama njegovog pesništva. Njegove figure u nastajanju i pri nestajanju, ti zagonetni leptiri arhetipa, kreću se između ulaska u svetlost i zalaska u senku, rađanja i umiranja, suočavajući nas sa paradigmom mitološke projekcije postojanja.

On je sanjao slike i slikao život.

Između iskona i ikone, starog zlata i tamjana, u humornom obasjanju, sa slika Dragoljuba Pavlova, putujući kroz vreme, pristižu posetioci, oni iz prekolumbovske civilizacije, ali i oni iz prizemlja svakodnevice.

U ovoj svečanoj prilici, mi vidimo, u punom sjaju, tragove jednog neobičnog sudara ljudske egzistencije sa materijom.

Vujica Rešin Tucić

---